Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

ΖΙΛΜΠΕΡ ΛΕΛΥ!




GILBERT LELY


LA DOUCEUR DE LA VOIX

Miracle : le foetus dans l'inceste conçu
Tout le neuvième mois grandira sous l'écorce.
Et l'arbre maternel se gonfle en son milieu,
Fait des efforts, gémit, verse une ardente sève ;
Le bois tendu s'entrouvre, expulse un fruit vivant.
Aussitôt l'enfant crie, et les nymphes voisines
Le prennent dans leurs bras, lui font un lit de mousse
Et le frottent avec les larmes de sa mère.
Sur les bords syriens tel naquit Adonis :
De sa langue, plus tard, les vernales caresses
Retiendront dans leurs las la reine des amours.

- Tes grâces vont nier le crime de Myrrha*.
C'est toi, bel Adonis ! par les forêts désertes,
Folle de tes yeux noirs Cypris te cherchera,
Et tu seras divin dans ses jambes ouvertes.


Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Ο ΕΡΩΣ ΜΑΚΡΑΙΝΕΙ –ΛΕΝΕ– ΤΗ ΖΩΗ




CÉSAR CANTONI


Ο ΕΡΩΣ ΜΑΚΡΑΙΝΕΙ –ΛΕΝΕ– ΤΗ ΖΩΗ

Ο έρως μακραίνει –λένετη ζωή. Και, προφανώς,
σε βοηθάει και να γράφεις καλά: ο Ονέττι
είχε τέσσερις συζύγους χώρια οι απιστίες του
και έζησε ηδυπαθώς 84 εν συνόλω έτη.

Άλλος που ήξερε ν’ αγαπάει και να ζει (κι ας πέρασε
τα καλύτερά του χρόνια μες στη φυλακή)
ήταν ο τούρκος ποιητής Ναζίμ Χικμέτ: «Έφτασα
να είμαι ζηλότυπος με όσες γυναίκες αγάπησα»,

μας εξομολογείται σ’ ένα αυτοβιογραφικό του ποίημα.
Και εντελώς αναίσχυντα προσθέτει: «Γυναίκες και γυναίκες
απάτησα· ποτέ μου όμως δεν μίλησα άσχημα για φίλο».
Τουλάχιστον στις φιλίες του επεδείκνυε, ναι, αφοσίωση.

Ούτε του Νερούδα τού έλειπε η ετοιμότητα. Εδώ
θα έπρεπε να μιλήσουμε για τη Μαρία Αντονιέτα,
τη Δέλια, τη Ματίλδε –για τις νόμιμες συζύγους του
μεταξύ άλλων όχι και τόσο ξεκάθαρων ιστοριών.

Υπάρχουν βέβαια κι εκείνοι που υπέφεραν στη μοναξιά τους,
αλλά είχαν και την Οφηλία τους, όπως ο Πεσσόα,
ή την Φελίτσε τους, όπως ο Κάφκα: έρωτες ανιαρούς μεν,
ταιριαστούς ωστόσο με ό,τι ένιωθε η καρδιά τους.

Τούτο επιβεβαιώνει ότι πίσω από κάθε μεγάλον άνδρα
υπάρχει πάντα μια γυναίκα ή δύο ... ή και τρεις ... ίσως
και εκατό και ότι, επί πλέον, για να γράψεις Δον Κιχώτη
το δίχως άλλο χρειάζεται οπωσδήποτε να είσαι ερωτευμένος.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

ΠΟΙΗΤΙΚΗ





ABEL ROBINO


ΠΟΙΗΤΙΚΗ

Το αόρατο εύκολα το βλέπεις, κι εγώ θα σας πω την αλήθεια:
στα νιάτα μου εξερευνούσα τον ουρανό με μάτι φανατικό,
μισό θυμός και μισό απορία ήτανε,
περιμένοντας ότι εξ ύψους αγγέλλεται η ημέρα και ότι
θα μου φανερωνόταν έτσι το ορθάνοιχτο του απείρου στόμα.

Στα χρόνια των ξεμυαλισμάτων, ακολουθώντας συμβουλές,
έφτασα να αποδείξω με έναν σκορπιό στη γλώσσα μου, ότι
εκτός από κάτι σκοτάδια δεν ανακαλύπτεις τίποτε άλλο και ότι
ίσως σου ζητήσουν να τα δοκιμάσεις μαζί με το κεντρί τους.

Με των ετών την πάροδο και μες σ’ ερείπια ψευδαισθήσεων
δοκίμασα κάτι ν’  αναλάμπει, να δακρύζει ο νους μου
πεπεισμένος για την πραγματικότητα, και μόνος έγνεψα ύστερα
ένα μεγάλο ναι με το κεφάλι σ’ ένα μεγάλο όχι.

Με ανίατη ασθένεια βρέθηκα στων ελεφάντων τον λάκκο
όπου άκουσα να λένε πως δεν ωφελεί καθόλου να μετράς
οστά χαμένα, όση ώρα το μοναδικό άγνωστο που υπάρχει
πηδάει, σαν ψύλλος, ανάμεσά μας.

Το αόρατο εύκολα το βλέπεις, κι εγώ θα σας πω την αλήθεια:
απλώς είναι απαραίτητο να απολυμανθεί το μυστήριο,
μακρός δε ο βίος με τις υποσχέσεις,
και βεβαίως μακρός με τους αθώους του ο βίος.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΨΑΡΙΑ




ΕΙΡΗΝΗ ΓΙΑΝΝΑΚΗ


ΨΑΡΙΑ

Σπαρταρώντας βγαίνουν από τον βυθό
σε κοιτούν
με τα αστραφτερά τους μάτια
οι λέξεις που μόλις αναδύθηκαν με την απόχη
για να ζήσουν
–για να ζήσουν; –
μόνο μια μέρα.



Από το βιβλίο: Ειρήνη Γιαννάκη, «Η αλφαβήτα των πραγμάτων», Μελάνι, Αθήνα 2017, σελ. 37.


Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

ΚΑΠΟΙΟΣ ΒΑΤΤΙΑΔΗΣ




ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ


ΚΑΠΟΙΟΣ ΒΑΤΤΙΑΔΗΣ

           στον Βασίλη Λαλιώτη

Καλλίμαχος, το κάθαρμα, το παίγνιο, ο ξύλι-
νος νους – μετάφραση τί λέει να μας πει δεν θέλει
ο στίχος του Απολλώνιου του Γραμματικού. Οι φίλοι
της νεωτερικής ποιήσεως (και εν αρχή και εν τέλει)
εκείνον αγαπούν τον Κυρηναίο, που με σμίλη
σοφίας λυρικής αγάλματα έλλογα εξετέλει.
Και στων επιγραμμάτων του τον ποταμό ένα ελάφι
δροσίζεται και στη δροσιά τους λιάζονται ζωγράφοι.

Το κυκλικόν το ποίημα δυνάμει πάση εχθαίρει·
και πάντα τα δημόσια όσο άλλο τίποτα σικχαίνει·
πολυμερές το πνεύμα του στους έρωτες εν μέρει
με λύχνων συνοδεία λάμπει, κι εν μέρει μένει
με τους τελχίνες (: με το τσαρλατάνικο τ’ ασκέρι)
να μάχεται, που μες στο ψέμα ζουν παραδομένοι.
Το κάθαρμα, λοιπόν, το μπαίγνιο κι ο κεφάλας γράφει
αυτά που γράφει προαγγέλλοντάς μας τον Καβάφη.

ΜΑΛΛΑΡΜΕ!




STÉPHANE MALLARMÉ


LAS DE L’AMER… REPOS

Las de l'amer repos où ma paresse offense
Une gloire pour qui jadis j'ai fui l'enfance
Adorable des bois de roses sous l'azur
Naturel, et plus las sept fois du pacte dur
De creuser par veillée une fosse nouvelle
Dans le terrain avare et froid de ma cervelle,
Fossoyeur sans pitié pour la stérilité,
- Que dire à cette Aurore, ô Rêves, visité
Par les roses, quand, peur de ses roses livides,
Le vaste cimetière unira les trous vides ? -
Je veux délaisser l'Art vorace d'un pays
Cruel, et, souriant aux reproches vieillis
Que me font mes amis, le passé, le génie,
Et ma lampe qui sait pourtant mon agonie,
Imiter le Chinois au coeur limpide et fin
De qui l'extase pure est de peindre la fin
Sur ses tasses de neige à la lune ravie
D'une bizarre fleur qui parfume sa vie
Transparente, la fleur qu'il a sentie, enfant,
Au filigrane bleu de l'âme se greffant.
Et, la mort telle avec le seul rêve du sage,
Serein, je vais choisir un jeune paysage
Que je peindrais encor sur les tasses, distrait.
Une ligne d'azur mince et pâle serait
Un lac, parmi le ciel de porcelaine nue,
Un clair croissant perdu par une blanche nue
Trempe sa corne calme en la glace des eaux,
Non loin de trois grands cils d'émeraude, roseaux.

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ: ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ, 148-154




ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ


ΛΥΣΙΣΤΡΑΤΗ, 148-154

Πολύ γε νὴ τὼ θεώ.
εἰ γὰρ καθοίμεθα ἔνδον ἐντετριμμέναι,
κἀν τοῖς χιτωνίοις τοῖς Ἀμοργίνοις
γυμvαὶ  παρίoιμεv δέλτα παρατετιλμέναι,
στύoιvτο δ᾽ ἅνδρες κἀπιθυμoῖεv σπλεκοῦν,
ἡμεῖς δὲ μὴ πρoσίoιμεv ἀλλ᾽ ἀπεχοίμεθα,
σποvδὰς ποιήσαιvτ᾽ ἂν ταχέως, εὖ οἶδ᾽ ὅτι.


************************

Μα και τις δυο θεές,
το πράγμα τούτο ’δώ, νισάφι, παραπήγε!
Γιατί αν καθόμαστε στο σπίτι μέσα
ντυμένες-στολισμένες όλες μας στην τρίχα
και με πουκαμισάκια αμοργινά βολτάραμε
γυμνούλες όντας από κάτω
και με το δέλτα μας ωραία ξυρισμένο,
ε, θα πλακώνανε σαν ταύροι ντούροι οι άντρες μας
βαθιά να μας τον χώσουνε μουγκριώντας·
κι αν τότε δεν πηγαίναμε του λόγου μας κοντά τους –
μακριά τους αν θε να κρατιόμασταν (τ’ ακούτε;),
σας λέω πως πιο σίγουρα από σίγουρα το ξέρω:
ειρήνη θε να κλείσουνε μεμιάς το δίχως άλλο.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.