Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

ΠΑΖΟΛΙΝΙ!




PIER PAOLO PASOLINI


MA A CHE SERVE LA LUCE?

Lo scandalo del contraddirmi, dell'essere
con te e contro te; con te nel cuore,
in luce, contro te nelle buie viscere;
del mio paterno stato traditore
- nel pensiero, in un'ombra di azione -
mi so ad esso attaccato nel calore
degli istinti, dell'estetica passione;
attratto da una vita proletaria
a te anteriore, è per me religione
la sua allegria, non la millenaria
sua lotta: la sua natura, non la sua
coscienza; è la forza originaria
dell'uomo, che nell'atto s'è perduta,
a darle l'ebbrezza della nostalgia,
una luce poetica: ed altro più
io non so dirne, che non sia
giusto ma non sincero, astratto
amore, non accorante simpatia...
Come i poveri povero, mi attacco
come loro a umilianti speranze,
come loro per vivere mi batto
ogni giorno. Ma nella desolante
mia condizione di diseredato,
io possiedo: ed è il più esaltante
dei possessi borghesi, lo stato
più assoluto. Ma come io possiedo la storia,
essa mi possiede; ne sono illuminato:
ma a che serve la luce?

ΜΑΡΙΑΝΝΑ




PAUL CELAN


ΜΑΡΙΑΝΝΑ

Δίχως πασχαλιές η κόμη του, η όψη σου από γυαλί καθρέφτη.
Από μάτι σε μάτι ταξιδεύει το σύννεφο, όπως τα Σόδομα προς
  τη Βαβέλ:
σαν φύλλωμα τον πύργο αποψιλώνει και ξεσπάει στον
   θκειαφένιο θάμνο επάνω την οργή του.

Ύστερα συσπάται μι’ αστραπή γύρω από το στόμα σου – το
  βάραθρο εκείνο εκεί με του βιολιού τα λείψανα.
Με χιονόδοντα κρατάει κάποιος το δοξάρι: ω, πόσο πιο ωραία
  το καλάμι ακουγότανε!

Αγαπημένη, κι εσύ ’σαι το καλάμι κι εμείς οι άλλοι όλοι η βροχή·
κρασί απαράμιλλο το σώμα σου, και το ρουφάμε δέκα-δέκα·
βάρκα στα στάχυα η καρδιά σου ανάμεσα, και την δοιακίζουμε
  να πάει στη νύχτα·
μια σταμνίτσα γαλάζιο, έτσι ανάλαφρη χορεύεις από πάνω μας,
  κι εμείς κοιμόμαστε…

Απ’ το αντίσκηνο μπροστά συντάσσεται η κεντουρία, κι εμείς
  σε κουβαλάμε ευωχούμενοι στο μνήμα.
Και στην κεραμοσκεπή του κόσμου κατρακυλάει τώρα πια το
   σκληρό των ονείρων το τάληρο.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.





Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

ΡΙΛΚΕ!




RAINER MARIA RILKE


PERSISCHES HELIOTROP

Es könnte sein, daß dir der Rose Lob
zu laut erscheint für deine Freundin: Nimm
das schön gestickte Kraut und überstimm
mit dringend flüsterndem Heliotrop

den Bülbül, der an ihren Lieblingsplätzen
sie schreiend preist und sie nicht kennt.
Denn sieh: wie süße Worte nachts in Sätzen
beisammenstehn ganz dicht, durch nichts getrennt,
aus der Vokale wachem Violett
hindüftend durch daß stille Himmelbett –:

so schließen sich vor dem gesteppten Laube
deutliche Sterne zu der seidnen Traube
und mischen, daß sie fast davon verschwimmt,
die Stille mit Vanille und mit Zimmt.


ΣΤΗ ΝΙΟΤΗ




VITTORIO SERENI


ΣΤΗ ΝΙΟΤΗ

Άρχισε ένα καταχθόνιο τραγούδι
βατραχιών ανάμεσα στους λόφους
κι από κάποιο θνητό καλοκαίρι
–το τελευταίο σου ίσως–
σηκώνονται να πετάξουν χελιδόνια
απελπισμένα το ίδιο, όπως τραβάς κι εσύ
να πας σε αέρες σκυθρωπούς, ομιχλώδεις.

Κι από τις φωνές μου εμένα
που σκορπίζονται μακριά, ποιά θα μπορέσει
να κάνει άραγε το δρόμο το δικό σου και το δικό μου
πορεία ηλιοτροπίων ξάγρυπνων;
Τα μάτια σου όμως εσένα δεν ξέρουν άλλο καλό ή κακό
απ’ τη λίμνη τη γαλάζια ή τη γκρίζα
σε κάποιου μονοπατιού μέσα τους ίσκιους.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.



Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

ΑΠΟΛΛΙΝΑΙΡ!




GUILLAUME APOLLINAIRE


CORS DE CHASSE

Notre histoire est noble et tragique
Comme le masque d’un tyran
Nul drame hasardeux ou magique
Aucun détail indifférent
Ne rend notre amour pathétique

Et Thomas de Quincey buvant
L’opium poison doux et chaste
À sa pauvre Anne allait rêvant
Passons passons puisque tout passe
Je me retournerai souvent

Les souvenirs sont cors de chasse
Dont meurt le bruit parmi le vent